آرامتر از آرامش

چرا نفهميدي
چرا نفهميدم
چرا دير فهميدم که آرزوهاي تو
همرنگ روياهاي من نيست
دير فهميدم که چشمان تو
آشيانه ي نگاه صادقانه ام نيست
چرا باورم نکردي؟
تو هم نتوانستي صداقتم را باور کني
باور نکردي
که مي توانستي تمام رويايم باشي
بودنم را باور نکردي
حضور بي توقع مرا
چرا باور نکردي؟
دنياي من آبي بود
چرا ميان سياهي  ها گم شدي
دستت را گرفتم
به سوي کدام بي سرانجامي
دستم را رها کردي؟
برو
برو ديگر نگاه نگرانم را بدرقه ات نمي کنم
دنياي آبي ام را با تو قسمت نخواهم کرد
زيرا روياي تو آبي نيست
پاکي و صداقت در دنياي تو
گم شده است
تو هم ميان سياهي ها گم شدي...

وقتي گريه مي کنم چرا مي خندي؟
وقتي حوصله ندارم هي حرف مي زني
وقتي اعصابم خورده تو هم هي رو اعصاب من لي لي بازي نکن
بابا يه کم بفهم
من به فهم و شعور تو احتياج دارم
به همدردي تو
چرا همش حرف خودتو مي زني؟
اصلا من رو مي بيني؟
مي شنوي؟
مگه کري
کوري؟
به من چه
نمي خوام به حرفاي تکراري تو گوش بدم
چرا هميشه من گوش بدم
چرا من بايد هميشه همپاي تو بيام
نمي خوام
نمي خوام